Εφημερόπτερα

Ο θεός κουράστηκε 

Καλό ταξίδι μαλάκα

Τέλος Οθέλος για ένα φως παθιάρικο

μεγάλο σαν μπαλόνι που ΄σκασε
Πόνεσε σαν λόγος
αφορμή κι  επηρμένο φινάλε
-Δες
σε μαστιγώνουν μ΄ εμορφιά 

γομωμένη  με στανικά
και σερβιέτες πριν τον ξυλοδαρμό
Κι εσύ πένα βαριά στα χέρια 
να ξεπλυθείς στης αμαρτίας τα μπούτια

λέγω πια -
Ήταν μες το κελί σαν ανηφόρα βούτα

είχες δυο δράμια στη ψυχή 

σταυρό στο στήθος
γνώρισες λαχανιασμάτων άψυχες μεριές 

φτου κι έξω
Όξω εφιάλτες 

όνειρά κάνουν πίπα στο θεό
και το στέγαστρο του κόσμου 

τρυπιέται μ’ ένα μαχαίρι κουζίνας

-Αγαπώ τα έντομα στην πλάτη μου

τους μιλώ
Ξεπαγώνω την ανάσα της επανάληψης

Περπάτα με 

σαν να κάνεις ξυράφι το κορμί μου

-η του άλλου 
ποτέ δε θα στήσω λουτήρα στη θάλασσα 

π΄ αντιπαθώ

Οι κάμψεις στο σκοτάδι με νοιάξανε

τ΄ αρχέτυπο το κρυφό 

κι η εν πείραμα μαλακία των ανθρώπων

Τι θες;