Ενθάδε

Μπορείς να φτιάξεις κόσμους ιδανικούς
μέσα απ' αυτά που δε γράφεις
Να διώξεις Έρεβος και πλούτο
με στεναγμούς και χιονισμένα τοπία
Δεν είναι μια μάχη με αντίπαλον ισχυρών
με χρόνο που δε σέβεται
και δεν τρυπάει τα κόκαλα
Εκεί
Στον Άδη της χαιρέκακης αιώνιας στιγμής
κι εδώ στη πηγή του πουθενά
σαλεύει η συντροφιά
και το ξενύχτι του νότου
Τι δεν ζητάς κι απορείς για τη βοή
που στραγγάλισε γνώμη και γέλιο
Πόδια τρεμάμενα από κουράγιο έχεις
και κρεβάτι γιομάτο στυφές εκσπερματίσεις 
από φιδίσιο του νου σου δηλητήριο
-Εκεί
στη γαλήνη της ασέλγειας κι αγάπης
με χρόνια αλλιώτικα από σένα απ΄ το ξένο
Ο κόσμος περίεργα καχύποπτος
ακτιβιστής στα δύσκολα
πλουρεάλ κι απόλυτος στη βολή
Έτσι το ιδανικό είναι 
Περπατάς και δεν ονειρεύεσαι
δεν κοιτάς κι αναπολείς
δε δίνεις και παίρνεις
δεν οραματίζεσαι και δε γράφεις
-Γιατί γράφεις;
-Τι δεν ανακάλυψες στον βαθύ υπόνομο
κι είναι τόσο απλό
που δεν το κάνεις σκέψη και γραφή;
Του τίποτα η διαφορετικότητα 
δεν είναι σφυρί  στυλό και καλέμι
αποδείξεις άλλοθι και χασοδίκη 

χωρίς δικαστές
ενόρκους
ακροατήριο
-Δεν θα είσαι εσύ μια για πάντα ένοχος
-Γιατί γράφεις;
-Τι δεν θέλεις ν' αποδείξεις;
-Τη μη ενοχή σου;
-Αγαπάς φύση
αγαπάς  ζώα
κι αυτό φτάνει να σ΄ αθωώσει-
Βλαξ!
Αθώος εν αρχήν
Δε ζητά η εμορφιά της καταδίκης μας

αγάπη αστρική κι αόρατη
Πια ψυχής ρυάκια μητέρα

τρεχορέουν γάργαρες νεροποντές
και σμιχτά απόβλητα ασυνειδησίας
Πια καλοβαλμένα νώτα 

ακούραστης αρπαχτής
-κεί
στον κύκλο 

που δεν ανακυκλώνει γενιές και γενεές
-Εκεί
στον μη αλώβητο παροξυσμό
του -δεν παίρνω -και δίνω
-Έλα
κρυψώνα στα δέντρα μη βρεις
να ξεκουλουριαστείς
από φόβο μη και δε σε βρουν
τα ζωντανά
τα νεκρά στοιχεία των ζωών
-Εκεί
δεν ακούς μόνο νερό που τρέχει
κι ένα τζίτζικα που φιλάρεσκα γελά

-Τι δεν είναι όμορφη ζωή;
Τι δεν είναι -
ρομαντική μοναχικότητα με σύντροφο
το πουλί που δεν πετά
πάνω από σκέψεις
από κανένα δέντρο σε δέντρο;
-Να το δοκιμάσεις στο πιο μακρινό πάρκο 

που δε θα βρεις κάποιο βράδυ
Μακριά απ΄ τα φώτα 
σιμά σε φύση σου πρωτόγονη

μακριά από τον δανεικό εαυφτό
Σαν χαθείς
να εγκαταλείψεις
να λαχταρίσεις
να προσποιηθείς
Απλά ζήσε σου είπαν πριν
-Εκεί
στη σιωπή που δε σπάει
δε θρυμματίζεται πικρά η πίκρα
-Τι δεν λείπει;
Κανένα τοπίο που δε γιομίζει 

τ΄ άπατο βαρέλι καρδίας βασιλομήτωρ
π΄ ακόμα κι αν 

δεν το μετουσίωνες σε μορφή
δε θα χανόταν της στιγμής η μαγιά

-Γιατί
Γιατί το ενδοσκόπιο 
σαν δεν είναι στραμμένο κει
που δεν υπάρχουν θησαυροί θαμμένοι
είναι χασούρα που ισορροπεί 

αναμεσής 

σε τελειότης και δονκιχωτισμό
-Εκεί
που τίποτα δεν κοστίζει 

κι όλα δεν είναι υπό προθεσμία
-Φτου κι απ΄ τη  αρχή
Στο μικρομέγαλο χάος
σκέψης λέξης 

δρόμο αναζητάς

στο φως πιο κοντά

δω κει

Που;