Θείο γυνή κι ανέφιχτο ο λόγος

Δεν είναι λάθος να προσπερνάς ανθρώπους 

που λεν δύσκολο καλημέρα κρυμμένο σε φόδρα νου

Να θες με γνησιότερο υπογραφής χαμόγελο να προσκαλείς 

να μείνουν μαζί σου ίσα να δώσουν ευκαιρίες σύμπνοιας 

σε ίδιον εν δυο βηματισμό παρελάσεως άνευ εορτασμού

Λάθος είναι ν΄ ανήκεις να πιστεύεις να πείθεσαι να μη μοιράζεις 

να ξεχνάς καθάριο ν' αλλάζεις σώβρακο σε ψυχής κορμί 

Κάτι φορές του κενού σου ανταγωνιστής γένεσαι και κάτι προδίδει 

σε κάμει καρύκευμα σε φαγιά λαδερά μεσημεριού και κάτι 

σ΄ έχει ανάγκη όταν είναι άχαρη η ζωή κι ο ασύγχρονος ον 

θέλει να μπήξει στη μνήμη εφήμερο παλούκι εξυπνάδας φασολάδας

μότο που προκαλούν στιγμιαίο χαμόγελο μικροσκοπικού λογισμού 

τυχαίας τόνωσης λες κι εσύ περιμένεις τ΄ αποτελέσματα χαραυγής 

σε καντίνα παρατημένη του δρόμου της συνεχίζοντας  να πουλάς 

φθηνά ευέλικτες τροφές σκέψεων π΄ αγόρασες απ' τα δαιμόνια σου

Δεν είναι λάθος να μπαίνεις σ΄ ασανσέρ που δεν έχει νούμερα μ'  ορόφους
κουμπιά και πατώματα παρά μια φωτεινή όξω ταμπέλα που γράφει -συνεχίζεται-
Πριν μπεις κλειστοφοβικά κει ξέρεις πως υπάρχει μόνο η υπόγα κι η ταράτσα
εκεί που πάντα μοναχιάζεις όταν ο θόρυβος του νου μαστιγώνει και σταυρώνει
Δεν αγαπάς δεν παντρεύεσαι κώλους δεν ψηφίζεις μικροπωλητές συνειδήσεων
Δεν πιστεύεις σε υπερδύναμα χρηματισμένα προβλήματα και δεν ξέρεις 

να περπατάς απάνω σ΄ αφελή πατροπαράδοτα υποκριτικά σύνδρομα ευγένειας 

Δε θωρείς σε σε καθρέφτη τα πρωινά της αποδοχής αφού ανήκεις 

εις τον γαμημένο σου ίσκιο

Υμνείς και χλευάζεις σε κάθε γόνιμη περίσταση την χρωματική αντίθεση 

του εφικτάνθρωπα προτύπου στους φίλους σου ξέροντας πως 

το κατακάθι της συνάφειας με το πραγματικό είναι απάτη αφού σου αρέσουν 

τα παιχνίδια του νου που παίζονται πάνω σε κουφάρια χρώματα μυρωδιές χημείες εγκεφαλικές απαιτήσεις του κώλου και μανίσια παιδεία στ΄ εχέγγυα της μήτηρ όλων 

Οι σιμά απόμακροι κρουστοί πλάτης είν΄ το μερίδιο των ανθρώπων σου π΄ εκτιμάς
Επαφή για σένα είναι το τελειωτικό βήμα παραπάνω σ΄ εφιάλτες οικειο(ποίησης) φοβισμένων ανθρώπων του όχλου και της αποξένωσης της
Ακούς με έπαρση αρρωστημένου δελφινιού βλέπεις με γνώση και πικρία
τ΄ αυτόνομο ποδοπάτημα του χρέους απέναντι στις ρίζες αρχαίων ρήσεων
Περηφανεύεσαι για την κατάντια σου μασώντας ανάγκες και ρομαντισμό
μιας άλλης εποχής αργά ηδονικά κλέβοντας μέσα απ΄τα λόγια σου νοήματα
που ψάχνεις καιρό σε μονόλογους βραδινούς μ' εφήμερες πριγκίπισσες του σκότους ανταποδίδοντας το φιλί που γκαβλώνει νου κι ερημώνει πιθυμιές των λαθεμένων 

- έτσι πρέπει"
Στ' αχαμνά σου όμως 

Ξέρεις ν΄ανταγωνίζεσαι την επαιτεία προβολή και την εξαρτημένη ζητιανιά
της -ειδικότητας" αφού δύο αιώνες μετά τίποτα δεν έχει αλλάξει μαζεματάκι προσωπομετρύκ σε δρόμους δουλειές σπίτια κι εις χαρακώματα του -μέσα"
Το δικό σου -διά μέσο" ανάκτησης δεδομένων ζωής είναι το -κενόου του δε ξέβρω"
και δαύτο είναι το ασφαλές καταφύγι πράξεων και λέξεων που θα γίνουν
και θα ειπωθούν από πειράματα πάνω σε κουφάρι ψυχή κι άγιο φευγιό
Φοβάσαι ανύπαρκτα πράγματα
Φοβάσαι αυτά που δεν θα συμβούν ποτές
Φοβάσαι το -γιατί συμβαίνει" κι όλα τα παράγωγα τ΄ ανύπαρκτου μεθαύριο
Ακόμα και στο ανύπαρκτο σήμερα δηλώνεις παρών σε χέρι θεού
που κόμισε την μοναδικότητα και την ασημαντότητα σου ταυτοχρόνως 
ίσα για να μάθεις να πνίγεσαι σ΄ εικονικές αφορμές κορμιών ευφυΐας 

κι υπερδύναμων καταθλιπτικών θηλυκών το γαρ ψάχνοντας 

αν τ΄ απραγματοποίητο είναι τόσο εύπλαστα επώδυνο όσο η ζωΖώ συνεχίζει 

ν'  αυτοπροσδιορίζεται υπέροχα και το εγώ καημένο γαμά και δέρνεται
Δεν θες να πιάσεις και να λερωθείς 

θες να νιώσεις
ίσα να μπορείς να μιλάς και να γράφεις
λες κι είσαι αυτό που σ΄ έσωσε κι εκείνο που θα σε σκοτώσει