Τράβμα

Εν κοινής ησυχίας χρόνο ψυχές ξεκουράζουν σώματα οχταώρου 

κι οι αλαλαγμοί τιμωρημένων ναυαγών από αγκομαχητά 

χτεσινής νύχτας ακούγονται κάθε φορά που ξυπνάν

Αυτή η κόντρα με τ΄ ανύπαρκτο και το θετικό σκιάζει σκιά 
τρώγει σάρκα και θεία δημιουργήματα αλάργα και βασανισθίκ
Κοιμάται με χάπια που έκαμαν κακό σε παλιούς τους φίλους
που δε μιλούσαν πολύ από άγνοια και στα στερνά τους αγκάλιασαν 

με σπλαχνιά ίσα για να νιώσουν παράσιτα στο μεγαλείο τους
Πουτάνες με πόδια κλειστά κερνάνε ουίσκι και καναπεδάκια σε κατώγι
φορώντας αυτοκρατορικά πανιά τυλιγμένα στο κορμί τους κι η γκάβλα 

κρύβεται στα δόντια της ελεημοσύνης κι το νύχι της ελλειμματικότητας 

μα και και και και και και εις την ανύπαρκτη εξωτερική ασχήμια σου
Είναι δύσκολο να βρεις άνθρωπο 2 π.μ. νύχτα να σε γαμήσει ιδιαίτερα
Είναι εύκολο να κοιμηθείς σε κοφτερό σκουπίδι όσο το τέλος δεν έρχεται
παρά επαναλαμβάνεται με ίδιον τρόπο που το εκπαίδευσες να σε βρει 
Περιμένεις να ξεμάθεις
Να μάθεις να ξεμαθαίνεις εύκολα μα δε γίνεται εύκολα γαμώντας θήλυ

που θα γνωρίσεις στον δρόμο βρίζοντας την ανατροφή καρμανιόλα 

της αυριανής γυναίκας ελιξίριο ουχί κι όχι -δεν γίνεται έτσι τίποτα
Πάντα πιάνει πάγο η ζωή σου όταν ψάχνεις κλωστή και μασουράκι
μενεξέδες μες σε θάλασσα κι υπόγεια ρέματα σ΄ ουρανό
Ο φίλος με την ουλή στα λαιμά χθες στο κωλόμπαρο με ταπείνωσε 

υπενθυμίζοντας μου πως οι πορδές μου είναι μια θλιμμένη ιστορία 

μπρος στη δικιά του αστραπή 

Σακατεμένος φοβισμένος ανύπαντρος μετρημένος αλήτης που φοράει 

μάλλινη μπλούζα κατακαλόκαιρο -μα εγώ δεν ειμί υποκριτής είπα σ΄εαυτό
-Είσαι παράσιτο όμως" μου τραγουδάει ακόμα ο Van ο Morrison
Κόντρα σε καιρό σημαίνει κόντρα σ΄ εαυτό
Κερδίσεις χάσεις δεν έχει ζουμί αφού η ποιητική ξεπάστρα είν΄ο δρόμος 

κι η γνώριμη λησμονιά το φινάλε του

Η θετική σκέψη μπήγει πια τις φωνές σε γυναίκα που ομοιάζει 

μ΄ άδειο πιάτο σούπας που ρωτά - γιατί δεν έρχεσαι όταν δε σε ζητάω"
Κι αυτή γαμά με την άγνοια της το -τώρα δα ξεκοκαλίζει τη δικαιολογία της 

με τα κοντά της δάχτυλα που τα θες ξανά πάνω στο πέος σου 

Κάνε την ερώτηση  - γιατί το θέλεις;"
Ο εγώ φταίει και ουχί η ανάγκη του να ζεις χωρίς αυτόν
Όλοι θα παραμείνουμε εν ζωή καλά φιλαράκια με τον εγώ 

της αδιευκρίνιστης τάσης στο μη απαντημένο - διότι " μες απ' ωραία βολή 

σπεσιάλε πηδήματα και δικαιολογίες της φτήνιας το κουφάρι υπακούει 

υποδουλώνεται φωνάζει σε κάνει ταπεινό δούλο σκέψεων 
Τσιγάρα πονοκέφαλοι άνθρωποι πονοκέφαλοι
Mesulid για μια ζωή zanax seroxat
Αίματα σε σύριγγες μιας χρήσης ασπρόμαυρες φωτογραφίες σπλάχνων
Θάνατοι αδερφών θάνατοι στα χέρια
Τα πιο ισχυρά αντιεμετικά του πλανήτη
Πλαστικά μπουκάλια μ' αλουμινόχαρτα
Τύχη μες την ατυχία
Θεοί
Ζωή γαμημένη απ΄εδώ και μπρος
Νοήματα, κουράγια που μυρίζουν μούχλα κι ένα πουργατόριο κάπου 

στη διαδρομή ίσα για να λες - πόση εμορφιά μου χρωστώ ακόμα" 

-Όταν ευχαριστείς -Ευχαρίστησε μου είπε ο προστάτης των καιρών 
αφού τρέχει αίμα απ' την τρυπίτσα σου κι ουχί απ΄τον εγώ εν ζωή
-Τον ευχαριστώ που μου το υπενθυμίζει
Διότι μερικά -ευχαριστώ έχουν μια ασύλληπτη μαγεία
όταν τα λες χωρίς να ξέρεις γιατί μετά απ' το τέλος ενός χειρουργείου
Αυτός ο φίλος π΄ ακόμα δε θυμάμαι τ΄ όνομα του μ΄ έκανε να μπω 

μες την πληγή του δις
-Μπήκα και ξανά κατάλαβα πως η ουλές της ψυχής καταστρέφονται 

με ψυχοφάρμακα εμπόδια κι ανθρωπινούς διαχωρισμούς που πετάν

πάνω από όμοιους λαθραίους πολίτες σε καράβι ναυάγι 

-Το ήξερα μα είπα -μια ακόμα πέτρα στη ταφόπλακα μου κάνει καλό 

εις νοηματική του -τώρα δα" λέγοντας σ΄ άλλους φίλους πως 

μπροστά του αρκεί μια σταγόνα ευγνωμοσύνης αφού 

ο αέρας που αναπνέει είναι όλος δικός του και ουχί δικός μας 

Η ανάσα
Η φίλη των πολλών και γνωστή των λίγων που μαθαίνει να ζει πια 

με αυτό που της χαρίστηκε γλυτώνοντας απ΄ όσα της έδωσαν
Της γραφώ τα βράδια την βλέπω να παλεύει με τον τρόμο να κουράζεται 

σηκώνοντας αυτά που σαν μαγνήτης κόλλησαν πάνω στο παιχνίδι
που δεν ήθελε να παίξει
Μα το - γιατί" ποτέ δεν έχει απαντηθεί από κανένα τετράγωνο εγκέφαλο
κι ούτε πρόκειται αφού έτσι ήταν κι έτσι θα ΄ναι
Εμείς τα πειραματικά υποκείμενα κι αυτοί οι σωτήρες της θεώρησης
Αγαπώ εξαιρέσεις προσωπικότητας που κερδίζεται μες απ΄την αφάνεια
και παραλογισμό τρελού που ζει σε παράγκα στο βουνό μας
Αγαπώ το μικρό το ανίσχυρο το έτοιμο να πεθάνει απ΄το φόβο του εγώ του
ίσα για να μαθαίνω ακόμα πως χαρά είναι να γνωρίζεσαι
Να γνωρίζεις
Να αφήνεσαι στο καμένο του άλλου αφού
περασιά είναι ο μύθος που χτίζει ο καθένας μες το φαινόμενο 

της ασημαντότητας του για λίγο που μετά γκρεμίζει γιατί δεν το αντέχει 
Έτσι λεν όσοι γνωρίζουν και δε παρατηρούν τη ζωή των άλλων
δεν αυτολογοκρίνονται μες απ΄ άλλους δε μιλάν δε ζούν για τους άλλους

Άλλο ένα βράδυ αντίστασης με μαντίλια στο χέρι που ανεμίζουν γι΄ αυτό 

που φεύγει και θα ξαναγυρίσει
Σκουπίδια στη τηλεόραση μουσικές που τρομάζουν τη χρυσόσκονη του βυθού
και λάγνες ψυχοθεραπευτικές μορφές στο αδιάλειπτο του -αδύνατον 
Ήταν όμορφα
Πάντα θα είναι
Όσο αυτή η συνεχής κόντρα με το ανύπαρκτο θα ομοιάζει με μια βρόμικη 

γκαβλωμένη γυναίκα που περιμένει να της κάνω σινιάλο

ίσα να με κρύψει στη λαγνεία της
-Ξέρω πως δεν θα σωθώ δε θα κόψω λώρους με το επέκεινα τότε
μα θα νιώσω έμορφα για λίγο στα όρια της πηγής που πάντα ο θόρυβος της 

με κάνει να σταματώ και να γονατίζω μπροστά της 

να πλύνω την ευλογία απ΄ την αρχή