Ζούδι αφωνίας

-Κι αφού σου ενθύμισα πόσο μικρό ανθρωπάκι ειμί

με ζωύφι συγκρίθηκα που έκοβε βόλτες πάνω σε πληκτρολόγι

-Σου΄πα πως ομοιάζουμε αφού δε μπορεί να κάμει κακό ο ένας εις άλλον

-Σου μίλησα για παλαιές αξίες ονόματα χαμένα πεθαμένα ακόμα κι εν ζωή
για φρίκες και παραλογισμούς για γαλήνες για μουσικές για φόβο για μάτια 

κλειστά από λάσπη για θεραπείες χρονικές για φωνές που δεν κοπάσανε 
-Να πίνεις και να γράφεις μου είπες χωρίς να σε νοιάζει η απελπισία η χαρά 

το ευθήμημα το παράπλευρο της ακινησίας" -Όσο ζητάς αξίες πίσω σου 

κάποιοι υποφέρουν συνειδητά αναμεσής του κλαίν μάιν και του ον δε λάιν
-Ξέρεις τι είναι συμπάσχων με το παγερά του χνότου του και τ΄ αποκαλείς 

δικό σου συνεπιβάτη της ανισότητας"
-Το ακούς;"
-Ήμουν μόνος με το ζούδι πάνω σε pc προσπαθώντας να το κάμω ν΄ ανέβει
στο δάχτυλό μου ίσα για να πάρω λίγη απ' την ενέργεια του μονολογώντας
-Ακούω τις φωνές σας να μου λεν πως δε σας αρκεί τίποτα αστοχιάς υλικό 

και θέλετε να μείνετε κλεισμένοι σπίτια σας αγκαλιά με στεγνό μαξιλάρι 

από  δάκρυα των αόρατων συντρόφων σας ίσα για να χειροτεχνείται 

ονειρευτό θέρος εις τα παγωμένα νερά της αταραξίας του Επίκουρου 

-Ν΄ αποκωδικοποιείται τη γλώσσα του σώματος των άλλων διαβάζοντας 

θεωρήσεις άπληστης κατωτερότητας
-Σας ακούω να ομιλείτε εις πληθυντικό ακόμα και σε τοίχους με φολίδες
στο γκρίζο τους κι αυτοί να μην απαντούν
Ν' αρνούνται να εξηγούν γιατί θα ήθελαν να νιώσουν όντα
-Ακούω τον τρόπο σας να τραγουδάει φάλτσα γι΄ αυτό που συμβαίνει
ανοίγει τρύπες κι αφήνεται κρυμμένο σ΄ ένα μικρό μυστικό 

που το ξέρουν όλοι εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια 

-Μ' ακούω να λέγω πως -η άρνηση είναι το αντίδοτο της ασχήμιας
και τ΄ αποτέλεσμα αυτού ομοιάζει μ΄ ένα συμπαντικό χωριό 

μ' ανθρώπους ποντίκια κρυμμένους σε τσιμεντένιο σπίτι να κρύβουν 

αχυρόμπαλες  στο πίσω μέρος της μεσοτοιχίας και σύνδεση on the go 

αφού ξαλλάξαν οι καιροί κι ουχί τούτοι

-Ακούω αυτόν που ενορχηστρώνει αυτό το βασανιστικά αλάργα παίγνιο
των ανίσχυρων που ακόμα κι η μνήμη αδυνατεί να θυμηθεί
το πως οι δρόμοι στρώθηκαν με πακιστανικά χαλιά της πιθυμιάς
κι όχι με τις παντοδύναμες κουρελούδες της γιαγιάς αυτάρκειας
-Ακούω να εκπνέετε η καθημερινή δύσπνοια ανακυκλωμένων 

κοφτερών σκουπιδιών των γραφείων και της φάμπρικας γι΄ αυτό που 

δεν περισσεύει ποτέ παρά κάνει πιάτσα σε κάμαρη ξανά-μανά σκέψεων 
προποτζίδικα και σκυφτές πλακόστρωτες ανοχές
που φωτογραφίζουν με υπεροπτικές ματγιές σήματα σε καπό αυτοκινήτων
-Ακούω τα κουρασμένα πόδια των ψυχών σας να σέρνονται κάθε πρωί 

στις λεωφόρους της ανυπαρξίας των επιλογών και των απαιτήσεων 

μ' έναν χωμάτινο φόβο να γεννιέται και να πεθαίνει μαζί με τ΄ αγγελούδια 

τ΄ ουρανού που ψεκάζουν παγκοσμιοποίηση πάν΄ απ΄το κεφάλι της άγνοιας
-Ακούω το βάρος μιας πόρτας που δεν περάσατε και την αντίφαση του -"

-θαρρώ - θωρώ"  δοσμένη πάντα στο "(υπέροχο)ποιημένο εγώ" που ζει 

ανάμεσα τους με προορισμό το ίδιο κενό του ίδιου κρεβατιού και κατάκλισης
-Ακούω τον θαυμασμό της απεραντοσύνης του προσδόκιμου ζωής των 

εν δυνάμει καταθλιπτικών εν αγνοία και τις δονήσεις απ΄τον διαβόητο τεμενά
-Πως αυτή η αγιοποιημένη αρρώστια θα θερίσει τα πάντα ενορχηστρωμένα 

κι ήσυχα για να είμαστε όλοι λέει οπαδοί του "try" ενώ η ταφόπλακα 

του Μπουκόφσκι γράφει ακριβώς το αντίθετο κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε
-Ακούω το πόσο δύσκολο η εύκολο είναι να μην εντυπωσιαστείς απ΄τη ζωή 

αυτού του μύστη πορνόγερου και πόσο αδύνατον είναι ν' ακολουθήσεις 

ξεβολεμένος τις συμβουλές του εν τάφο
-Με ακούω να θέλω ν΄ ακολουθήσω το -μην κοιμηθείτε παρθένες 

θα σας πω μωρές" του Ιησού διά στόματος Λιαντίνη σκαλώνοντας το -

-ρούφηξε την ζωή αλλά με μέτρα κι όρια"
-Ακούω φωνές ακόμα που διαπερνούν αόρατες συνευρέσεις όντων
που δεν έχουν μυρίσει τις ορμόνες τους δεν έχουν πιει ένα τσάι σε πλατεία
δεν εκτίμησαν το καλημέρα που δεν είπαν ακόμη μεταξύ των αφού 

οχτροί τους είναι οι εαυτοί που κρεμάν σε μανταλάκια κοντινού περιπτέρου 

-Ακούω τις φωνές ανθρώπων και μισάνθρωπων και κλαίω πνιχτά τις νύκτες
ίσα για να μπορώ ν΄ αποδεχτώ από κοινού φάρες μα δεν τα καταφέρνω
-Οι μεν θέλουν χρόνο για να έρθουν πιο κοντά στον ανώτερο εαυτό τους
κι οι δε χρόνο για να γνωρίσουν αν υπάρχει
-Δε θα περιμένω
-Μόνο καμιά φορά θα κοντοστέκομαι ίσα πάνω απ΄ τον ώμο να θωρώ 

εάν με παρακολουθεί ουδείς -Μετά όταν συμβαίνει θ΄ ανοίγω τα χέρια μου 

ωσάν πούστικο αγγελούδι και θα γνέφω ν' αγκαλιαστούμε 

Κι αφού επέλθει η φοβισμένη συνεύρεση θα περπατάμε για λίγα μέτρα μαζί
μέχρι το επόμενο αυτοκαταστροφικά γνωστικό σοκάκι
-Εκεί θα χωρίζουμε γιατί αγαπώ τα ζωύφια και την κοινωνία μαζί τους
όσο κι αν λέγω πως γεννήθηκα για ν΄ ακούω
τις πολύτιμες φωνές τους στ' αυτιά μου