Όπου κι αν φτάσουμε
θα μας παρακολουθούν τα μάτια της θεωρίας των ασύμμετρων της σκέψης
Θα μας αφουγκράζεται το "βιώνω" της αλήθειας που γεννιέται σε σκότος
Μια φωνή ψεύτικη θα ψιθυρίζει --Μην νιώθεις την ενοχή του χρόνου
-κοίτα χαμηλά στα παπούτσια εκεί είναι η απάντηση κι η βάσανος
του φαύλου κύκλου που υποκλινόμαστε με σεβασμό και θέλει πάντα
να δείχνει το Δασάκι όσο ζούμε πιο βαθιά σε χαρμάνι εφήμερης βαρυθυμίας
Οι άνθρωποι συνταρακτικά κι αδιάφορα θα συνεχίσουν να είναι τ΄ αποκούμπι
κι η αιτία του αποτελέσματος που΄χουμε εφεύρει για να πηδάμε μαντρότοιχους
κι η δρασκελιά να είναι πάντα μακράν μικρά μες σ΄ αυτό το φιλάργυρα
πραγματικό που θα υποστούμε ίσα για να υπάρχουμε και να υποβαλλόμαστε
σε ρολλοπαίγνεια ελπίδας επιβίωσης και ρυπογόνων συμβιβασμών
Δω κάτω στο βουνά του -θέλω" μαγευόμαστε απ΄ τα δύσκολα του -δω κάτω
και στη θάλασσα της ατιμωρησίας ξεφεύγουμε απ΄ τον πνιγμό γνώριμα
Έτσι πλασμένα όλα αντιστέκονται στο δεδομένο και πολιορκούν τ΄ απόρθητο
χωρίς ν΄ αναρωτιόμαστε αν το σώμα της η ο γενετήσιος φόβος μας πορθείτε
Λογισμοί τρέχουν απότομες στροφές συνεχίζουν να΄ ναι όπως τις φτιάξαμε
επικίνδυνες σε καρμανιόλες νοσοφοβικής άγνοιας λες και προάγει τη χαρά μου
αν άκουγα κάποιον να λέγει -θέλω να γίνω το ιπποφαές του -βαριέμαι εύκώλος
μετά από τρεις συνουσίες που δεν λέγεται" διότι έρχεται θυμώνας κι είμαι
ταγμένος στην κατάρα μου να λέγει πως θέλει να ταΐζει σκύλους συντρόφια
σε δρόμο που δε περπατάνε πια τηλεκατευθυνόμενες ψυχές και ζητάει να δει
τι υπάρχει πίσω απ΄ τον μπερντέ του θανάτου κρατώντας χέρι Λιαντίνη Ιούδα
Cobain Καρυωτάκη Hunter Thomson Ρένας Παγκράτη και ληστή με γλαδιόλες
Μες τ΄ αντιφατικό ζωογόνο της υπάρξεως η αντίληψη να ζούμε μ΄ ανοχή
απέναντι στο -πέρα από' λέγεται κοινώς ζω κι η ανακύκλωση είναι
ένα άλλο κοινότυπο που έχει εφευρεθεί παγκοσμίως μετερίζι που κάποτε
θ΄ απορούμε αργοπορημένα διατί αυτό είν΄ η αιτία να χανόμαστε
σε συμπεράσματα από νέον που αναβοσβήνουν μες τον νου
και στο -που χάνεται η μαγική μαγιά της ζωΖώς
Μεσήλικες μετά θα λέμε πως ξέρουμε και το μοιράζουμε με τ΄ αδέλφια
-Διάβασε
- Ρωτάμε -που χάνεται η μαγεία μιας γυναίκας;"
-Απαντάμε -
Στο ανταγωνιστικό -τι πρωτεύει όταν ηνία ζωής παίρνει η ασημαντότητα κι ουχί
η μοναδικότητα αφού το σημείο που βγήκαμε σε φως επιτελεί ρόλο επικουρικό
-Πόσο κουρασμένα νιώθεις μόνο στη σκέψη να γεύεται κανείς
της μιας βραδιάς σάρκινη "θεά" και πάραυτα δε δίνουμε καμία σημασία
στα "καλά" κορίτσια της συγνώμης που συχνάζουν σ΄ απόκοσμο σοκάκι
με βρόμικες ιδέες αντιλήψεις και στοχασμούς αποστειρωμένα στο πολύτιμο τους
Τα "υπόλοιπα" κορίτσια του φιλότιμου δεν αγωνιούν αφού είναι υπόδικες μ' έφεση
δικηγόρο κατηγορούμενο και δικαστή το "εγώ" τους κι ένα ρημάδι φθηνό κραγιόνι
Νιώθουμε στο πάτημα ενός πλήκτρου στο πιάνο τα βήματα του εν ζωή θανάτου
που δε φοβίζει και λέμε -δεν θα ΄ναι έτσι" -Το τέλος δεν θα είναι σκοτεινό
Ποτέ δεν ήταν για όσους έκλεισαν μάτια σε καλντερίμι ανθρωπινής μασονίας
Ο in vivo θάνατος είναι γλυκός σύντροφος του καλημέρα της κοιλίας της άγνοιας
της περάτωσης ενός αξιέπαινου έργου δίχως σχεδιασμό πρόσοψη κάτοψη κι αίμα
Μας περικυκλώνουν σώματα σύμπαντα χάος ανάπηρες ερμηνείες κατολισθήσεις
μέσα κι έξω από την αυλή του νου υπέροχες υπεροχές αντίπαλα σήμαντρα στο -
-τόσο δα" κλάματα χαμένα σε πηγάδι νόησης αδικημένων κι αυτών που ξέρουν
και μάθαν τι υπάρχει κει μέσα όσο περιμένουμε ιππότη και βασίλισσα εις αύριο
Η επίγεια κινητήρια παντοδυναμία της να μας βρει σε χώρο που μας εξουσιάζουν
δεινά αυτολύπησης ίσα να στηρίζουμε ονόματα που απροκάλυπτα μας κάνουν
να πετάμε πιο ομαλά σε εγκεφαλικές ερυγές και σαρδόνια χαμόγελα
που δεν φοβούνται να υπόσχονται σ΄ εαυτόν αιώνιο φρέαρ
Περιμένουμε σε λίγη ώρα να είμαστε στην αγκαλιά του να πλύνουμε
με το νερό της αλήθειας μας σώμα που μας κρατάει ζωντανές και -
σε βασίλειο ανυπαρξίας να του ψιθυρίσουμε να παίξουμε να πιούμε να μεθύσουμε
να φωνάξουμε να πεθάνουμε εφήμερα κι αυτό το βράδυ μαζί του
Ημείς που πρέπει να ξέρουμε γιατί είμεθα επιθετικά οργισμένοι με τ΄αντίπαλο "άλλο"
Γιατί λέμε πως τα ξέρουμε όλα και από αντίδραση το αντιπαθούμε
Πιστεύουμε πως οι μασκοφορεμένες και συναφείς τακτικές δε χωρούν στο κρανίο
Επιλέγουμε δις φορές να γενούμε τιμωροί ανούσιας ανερώτευτης ζωής από επιλογή
παρά χαμένοι σ΄ έγκατα μιας αντιληπτής ευκαιρίας που δε δίδεται αφού το -ημείς"
μας καταδυναστεύει και δεν ανήκουμε στ΄ ανθρωπάκια της συγνώμης τους
Αποχωρούμε με μια ευχή κι ένα παραμιλητό -στο καλό κρεάτινο μωρό μου
-Η τύχη μου άντεξε την απώλεια της εμορφιάς σου γιατί ζήτησε την διέξοδό της
στο άσυλο του θεού και όχι στο γήινο πηγάδι της διαιώνισης σου -
Τόση εμορφιά χαμένη στο "ωχ"
Τόση τέρψη ανακατεμένη με το "δεν αντέχω"
Περιμένουμε -είναι τόση όμορφη η προσμονή της πληρωμής
Είναι η αγωνία του "αντέχω" που ορίζει κάτι όσο ξέρουμε πως δεν θα γίνουμε
άξιοι των προσδοκιών για να μπορούμε να επικοινωνούμε με των ολίγων
τη μοναξιά περιμένοντας τον άνθρωπο που δεν υπάρχει κι είναι πιστός ημάς
Κάποτε θ΄ αρνηθούμε τις βαμμένες ματαιοδοξίες επαναλήψεις του πάρε δώσε
τις συνουσίες με φράντζα που φοράνε φουστανέλα και πουλάνε περιοδικά
για εθισμένους γνώριμους εκπομπές της χώνεψης που κιρώνουν σκώτι
με οπτικές χωματερές γήινους εξαναγκασμούς σε νου όσων λεν -γεια μου λειψες"
με υποκριτικό ταλέντο μα και στα καταγάλανα μάτια του εκμαγείου της δυστυχίας
Το volume της έντασης του νου μας θα γύρει αριστερά και φθηνά τραγούδια
σ΄ αυτιά πολλών θα γενούν ηχορυπάνσεις ζωής στα ηχεία της ψυχής μας
Μετά θα πιστέψουμε ίσα λύσσα να λέμε -Πίστεψε με ανήκω -Εύχομαι ακόμα"
Η καλημέρα μας θα έχει μελωδίες ηχώ και φως που βγαίνει από στόματα
στεγνά και φιλήδονα μια και δε θα επιδεικνύουμε τα όπλα μας λέγοντας
-Ω! -κοίτα το όπλο μου σύντροφε είναι η θηριωδία του να υπάρχω σιμά σου"
Δε θα υπάρχουμε για να μας λεν - αυτοκαταστραφείτε κι άλλο
-Δία αυτό αξίζει να υπάρχετε
Θα ανακαλύψουμε της ματιάς το κοίταγμα όταν θα μας συναντήσει η τέχνη
της τίμιας κλεψιάς μες από τον χαμό του συνανθρώπου που δε θα μας στερήσει τίποτα αφού μέχρι και τις πιο αξιοθαύμαστες ορμόνες του θα μας χαρίζει όταν
τις καλείς για ταξίδι μετά από τον οργασμό της προηγούμενης ζωής του
Ποτέ δεν θ΄ ανθίσει εμορφιά από ιδεατά απότιστα σκουπίδια γραφείων όσο ψυχές
προς την λάθος κατεύθυνση δημιουργούν προσόντα βαλμένα σε λάθος σώματα
Κάποτε θα πάψουν να μας ρωτούν -Τι επαγγέλλεσθε;"
Θα ξέρουν πως η απάντηση θα είναι -Τρομοκράτης -Τρομοκράτες του εαυτού μας
Αυτό θα μάθουμε να κάνουμε με τα χρόνια καλύτερα
Μας αξίζει μια ζωή ακόμη που περιμένουμε να ξεζήσουμε
Πόσο θα θέλαμε να ξέρουμε μα δε γίνεται να μάθουμε με τον τρόπο που επιλέξαμε
Κάποτε η έννοια του -ξέρω μ΄ επίγνωση" του τι περνάς θα ΄ναι τρόπος
να αυτοεξελισόμαστε με υπαρκτό πολιτισμό κι ουδείς δεν θ΄ αναλύσει σε κανένα
τι έχει περάσει τι έχει δει πόσα παγωτά έχει φάει αν κάνει ποδήλατο χωρίς χέρια
κι έχει δυσάρεστες απόψεις για την ύπαρξη και το κακό συναπάντημα της
με το "βιώνω"
Όποιοι θα μας ξέρουν δεν θα ρωτάνε -γιατί είμαστε"
Ανάμεσα μας κάποιοι δεν θα πουλήσουν το τομάρι των σκέψεων τους
αφού θα ΄ναι έμορφα εγκλωβισμένοι εις το μικρό ανύπαρκτο τους
Θα ευτυχίσουν να το δουν μόνο όσοι ξεπλύνουν οφθαλμούς απ΄ τη λάσπη
που τους δάνεισαν
-Προς φως-