Μηδένι ευκωλίκι

Καβάλα 

σ΄ ένα ψυχιατρικό άσυλο ποδήλατο σκάβω βόλτες 

δίπλα σ΄ ασφάλτινα λιοπύρια  άπλυτων κώλων

Αναπνέω αίματα από βωμούς βαμπιρικού lifestyle

μες τ΄ανερώτευτο ενός ίδιου δω και ζαμάνια κόσμου

Τα σκέλια μου αναθεματίζουν λέξεις που δε λέγω 

και τρόπο που δεν ξέρω μα επινοώ 

-Αφού αυτό είναι η ζωή 

Η ζωή που ν΄ αλλάξω θέλω 

κι όλα σκαμπίλι να τα κάνω στα μούτρα 

Σε φυλάκα η λάγνο ψυχιατρείο θα κατέληγα 

αν το΄ καμα 

Έτσι τα λόγια μου γένονται σκεψ σκεψ εντατίκ 

ενός εαυτού που χτίζεται απ΄ τη γένεση 

μιας δοτικής απάντησης χωρίς ερώτηση

Ευτυχώς μ΄ αλυσοδένει ακόμα τ΄ ότι ομιλώ 

μ΄ όμοιες μανάδες ανίατων παιδιών
ενόσω πριν ομιλούσα μ΄ επινοημένους θεούς

Ομιλώ με ξινισμένες θεές που τρώνε φασολάκια 
καθαρισμένα απ' τις ειμαρμένες μανάδες τους

και ποζάρουν με το τέλειο φόρεμα του Morrison 

ανάμεσα στο εικονικό χέσιμο μιας βαρετής πουτάνας 
και στα πολύτιμα σάλια μου

-Τίποτα

Μαζέψτε τα νεκρά λουλούδια 

κάθε μουσουλμάνας χριστιανής 

απ΄ τ΄ ανάπηρα πεζοδρόμια

Το έγκλημα δε συμβαίνει απλά καθυστερεί

διότι μόνο γεννάται κάτι ουδέ εξελίσσεται κάπως

και διὰ τι πρέπει να ΄χει λογική το ποίμα 

κι η ζωή μου τεκμηριωμένες αγκυλώσεις 

για να εντυπωσιάσω τα πανέμορφα σκατά

που κοιτώ κάθε πρωί μες σε μια τρύπα με νερό

Θέλω να τα φιμώσω με καθυστερημένες στάσεις 
και τρόπους να ζεις 

να μαθαίνεις 

να πεθαίνεις κόντρα πλακέ 

σ΄ εμφράγματα ψευδεπωνύμων γουρουνιών 

και λανθάνουσα σύγχυση ανωνύμων αλκοολικών 
σε θεραπεία προσφορά μες σε γαριδάκια σακουλάκι
από φροϊδικούς σταρχιδιαμόλ επινοητές ψυχοπαθειών 

-εις την καλλιτέρα 

Αν μπω κάποτε μες τον ψυχιατρικό μου δρυμό 

Αν καταλάβω τι φοβάμαι ωσάν ακίνητος  επινοητής
τ΄ αδέρφια έτσι κι αλλιώς θα΄ ρθουν στη κηδεία μου

Κουράστηκα να μ΄ αντέχω 
Είμαι πια ένα γερασμένο παιδί

μ΄ απροσδιόριστες εμμονές και τάση να βρίσκω λύση 

πριν καν με βρει το πρόβλημα

Το μωρό μου δε τ΄ αντέχει αυτό 
Περιμένω να καταλάβει τι ζω

Κανείς φινάλε  δεν το αντέχει 
παρά μόνο τα λίγα έντιμα αρπακτικά όμοια παιδιά 

που απέμειναν σ΄ αυτή την κομπλέ γαλάζια κουκκίδα

-Τι χεσθί 

- Αγαπώ ακόμα τη ζωή μα -

μα στάσου λίγα λεπτά ακόμα λεν
Το παρμένο από σε σύγχυση Χριστούς  -εγώ ειμί σου;

-Δε ξέρω τι σημαίνει αγάπη
Σχωρέστε με αγαπητή

Πρέπει να παγώσω χειράναξ  αναξιωματικόν χρόνον 
πριν με σκοτώσω τζάμπα τζερεμέ και σήμερον

για να σώσω το βράδυ κι ουχί την αιωνία σύγχυση μας

-Θα το πάω μέχρι το αιώνιο πρωί μιας και ξέρω 

πως θα ζω μέχρι τότε

για χάρη της