Ρόμπα λάιφ

Χαμπαριάζω την ποιήτρια αηδία
να κόβει καπίστρι μες τον νου μου

Κατανοώ ευτυχώς αναφέρω γιατί έφυγε

Δια τι δε άντεξε (σας)

Η ζώσα εξελίσσει ότι δε σκαταλαβαίνουμε

Ότι δεν μάθαν στου κασίδι ν΄ αντέχουμε

Η ζώσα ξεύρει να επιβιώνει χωρίς εμάς

Κι ημείς θνητά προκαθήμενοι
μαζί μ΄ ότι μας είπε το ένστιχτο ν΄ αυξήσετε

Εμείς κι ημείς σπάμε νηστική πλάκα τα Σάββατα
μες σε κάτι χωματεργές κλούβες

γιατί τα παιδιά του Δαρβίνου φόρεσαν κάποτε
κλαρωτά τούλια και θηλιές στα λαιμά 

πριν ξεχάσουν και ξεχαστούν παντρεμένα
εις το όνομα του -αγίου ανθυποτίποτα
-ενώ  οι του μηδενός γέροι σοφοί 

ξοδεύουν ακόμα ότι έμαθαν στην όποια -ζω
χύνοντας το μέσα τους

-Πως μπορούν ακόμα τα τσογλάνια

Κρίνω κρίνομαι

Κρίνω κρίνομαι πως -

Είτε η ψυχή ζήσει σε φαροφυλάκα είτε δίπλα 

το ίδιον

Δεν θα της λείψει το -
 -γάμησα σώμα κι έφαγα ένα πιάτο φαγί-

Μόνο να ρε αρπακτικό της καρπουζοχαράς

η ψυχή μου δεν είναι ίδια με το δίκιο βουνό σου

Κλέβερεστ λόγια σοφών της περτικαλί φατρίας

κι αληταράδων κακοποιημένων από Χίτλερι πάτρε

σαν κι ημάς φίλε της Κυψέλης δηλώνω παρόν

- Εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους

οι άλλοι είναι σαν τους άλλους

αναζητώντας αντίπαλο δέος 

δευτερόλεπτης αυτοκαταστροφής απαρχή 

μιας υπέροχης απάντησης ακόμα
-μιας άλλης παρθενιάς