Μικρόκοσμο μαύρο φόρεμα

Ακούω καθώς πρέπει καρκαδοφάγους να πέρδονται 

τον οχτρό εαυτό τους ροχαλίζοντας ωσάν ατάιστα 

πεταματού μωρά σε κάδους σκουπιδιών -πριν 

τους καθορίσει ρώσικη ρουλέτα μιας άτυχης στιγμής  

Βλέπω πως σκοτώνουν για λεφτά αισθήματα χαρτιά 
Πως σκοτώνονται κατά λάθος 

ωσάν μοναχικές βασιλικές γόπες σε καμπινέ

Βλέπω από χαραμάδες μιας ψυχοθεραπέτρας νυκτός 

πως ερωτοτροπεί η παράξενη οργή των εκλεκτών  

-Γι' αυτό δίχως ζορμπαλίκι δε θ΄ αφήσω ποτέ

μι΄αστεία αλήθεια να φυτρώσει ωσάν νομιμοπαράνομο 

χασισόδεντρο γαμήσι απάνω σε κρεβατοδεξίωση 

που ζητά να ποτιστεί μ΄ ιδρώτα φυγής
Ακόμα κι όταν οι ειδήσεις των χαραμάτων στάζουν αίμα 

πάνω στο σάπιο τηλεκοντρόλ ειδικοδυναμίτη κι -
από καλοσιδερομένο νεκρό στόμα ολυμπιονίκης πιόνι

Τότε που προσπαθώ να σωθώ με Λογοθετίδη και Χ'χρήστο

και την βιοχημική εμπάθεια του απατεώνα Freud 
άδειος από σπέρμα και ψυχικό πόνο
Ξημερώματα πάνω σε καΐκι πρωινής άχνας 

ξυπνούν μαζί σώματι σκατά κάρμα δάκτυλος κι εσύ

Είναι η ώρα να ταξιδέψω μες σε κορμιά στενά πανταλόνια 

γλυκά φορέματα άγνοιας έγνοιες τριτοκοσμικές δω δα θε

σοκάκια περάσματα στο μέχρι τώρα ξανά μανά μανά

ωσάν βιασμένος σε φυλακή ζωή υψίστης ασφαλείας
Τ΄ ατίμητο κενό του  -δεν ξέρω" κει 
Οι αχνές χαρές κι οι βαρετοί αγιασμοί κει
στα προαύλια μια ήσυχης πουτάνας μέρας
-Όλα εν σειρά θέλουν να οργαστούν"  παραμιλώ 
περπατώντας σε ψυχαναγκαστικά πλακόστρωτα κυβεία
Δίπλα μου πάντα κάτι θα ξεδιπλώνει Ιησού που απαντά

βαρετό αλχημικό ταλέντο μετά θάνατον φωτός
ίσα ευθεία στη τρύπα  μιας βαρετής κωλοπιλάλας φωνής
που μαγεύει πέη και κομποδεμένα καραβίσια αιδοία δω ΚΑΤ
-Θα ζήσω μακριά από αξιολύπητα ανθρώπινα αμαλγάματα" 
-Ποτέ δεν μπόρεσα να το πω με πίστη μέσα μου δικέ μου

-δες

Ταλέντο
Άθροισμα αγύμναστο
Θαυμάσιο επίτευγμα πόνου
Γιατί να συμβαίνει;
Το φως το επίπλαστο
Σαν κερί το γίγνεσθαι
Θες να μάθεις ποιος είσαι 

κι ο χρόνος δεν απαντά με τσαμπουκά
μόνο σε στέλνει σ' αποσπάσματα για εκτέλεση των -έτσι πρέπει"   

για χάρη καραφλών και μακιγιαρισμένων αρπακτικών όξω σου
Μάχη άπνους και κουλτούρας άπνους
Μακάρι να μπορούσες να περιγράψεις τι σώζει στεγνά 
απ' τη ξεμπρατσωμένη μαγκιά μιας τρίλεπτης ραστώνης
Ωσάν αιδοίο αναύλωτο
Καθήκοντα
Ανοίγματα βιβλίων
Μελετητές μελετητών
Το εν εξελίξει "εγώ"
Εικονομαχίες ατομισμού
Σπέρμα ένστικτα κι επίγονοι
Δαρβίνειες ανεξήγητες ναυτίες
Μια λέξη μια ζωή πιφ 
Πόνοι κι άποψη 
Εγώ
Εσύ
Ίσως σε περιγράψω απόλυτα κάποτε ωσάν καρβέλι αχνιστού ψωμιού 
στο στόμα γυπαετών καταμεσήμερο ενός βαρετού κωλοκαιριού
Όσο φονεύοντας η ζωή θα ψάχνει τα περιοδικά υλικών συνευρέσεων
-Κι όλο θα πιστεύω πως έτσι κάτι θα μου σκοτώνει χρόνο κι ακινησία
αντί να πάρω zoloft ταξίδι στο ντεκαυλέ ενός ήρεμου χημικού ύπνου
Υπάρχει μια τελευταία ελπίδα εικόνα στον νου σου 
που μπορεί να σκεφτεί ένα πράμα τη φορά
Θες να ξέρεις τι δεν είσαι ίσα για να σκορπιστείς πάπαλα απαλά  
απάνω στο πλυμένο σεντόνι απ΄τα χέρια μιας θεάς μάνας που ζει
Κρατάς στα χέρια την πιο όμορφη ψυχή του κόσμου σ΄ αυτοάμυνα
και κάτι πιστεύει μαζί με το φθηνό νερό που πίνεται και κατουριέται 
πως αργοπεθαίνει για χάρη σου
Για χάρη μιας ανάγκης που δεν έχει αθανασία νερού
παρά μόνο κώμα στην εντατική πριν το τέλος του εγώ
Έχεις κάτι που δεν έχεις 
Έχεις τα πιο δυνατά παράλυτα χέρια στον πλανήτη σου
που σκοτώνουν νεαρό βούβαλο με μια γροθιά
Έχεις τα πιο πεντακάθαρα ροζ σπλάχνα στο σύμπαν 
που καρκινοβατούν σε χιόνια χρόνια εσαεί
Ταγμένα να εξερευνηθούν για ιατρική μελέτη σ΄ άθλια πανεπιστήμια
Τους πιο ανθεκτικούς κροτάφους στον επινοημένο πόνο   
που φοβάμαι φοβάσαι θεέ του μισού ρέστου παπά που δεν αντέχει θεό 
και δεν φτουράει κανένα όπιο δίπλα του
Έχεις το τελειότερο δέρμα που καυλώνει μύκητες να το φάνε σε μια μέρα
πριν στο γλείψει ερασιτεχνικά μια 18χρονη γριά κολομπίνα 
χωρίς να έχει φάει ούτε ένα χρήσιμο ακροδάχτυλο 
στα άγουρα καταθλιπτικά της χρόνια 
-Είσαι θεά"
Πνιχτά μες το λαρύγγι σου ψιθυρίζεις δίπλα στο κουφό αυτί της
-Όχι 
Δεν ξέρει πόση αιώνια ψυχοθεραπεία γκάβλα κουβαλάει 
στο λευκό βαρετό βρακί της περπατώντας
ούτε πόσα σκουπίδια έχει μέσα του ένα αυτί 
όταν το καθαρίζει με ζεστά νερά ο ντοτόρος
Κι εσύ -
Ζητάς συγνώμη 

για το θέαμα δεκαετιών βλέποντας πόσο πολιτισμένο ζώο είσαι
-Τι είναι σοβαρό;
Τι απέμεινε στην νηστεία πρόοδο μιας αποτριχωμένης λαίλαπας;
Μόνο η ευχή των σπηλαίων από πουτσαράδες αγίους 
που αφάνιζαν τον φόβο τους κάθε βράδυ 

πιστεύοντας σε κάτι ανύπαρκτα δυνατότερο
απ' την ηδονή του επινοημένου θανάτου τους
Ευχές δυνατές με πίστη είναι το θεμέλιο πετραδάκι και ρε
που ανοίγει ορέξεις για σεξ και θεράπαινες αυτογνωσίες
Κενά κι απροστάτευτα είναι όλα τα ρέστα ακετυλοσαλικυλικά οξέα 
Επινοημένα 
που ξεφεύγουν ωσάν μύγα τον θάνατο σε τραπέζι αιώνιας καμπούρας
Η πίστη κόβει βόλτες κει όξω μας 
Τη ψάχνουμε με φρενοβλάβεια κει 
Κοιλιές 
Νεκρές ορέξεις 
Έτοιμο φαγητό ψυχής
Άπνους και τρελός
Φίλος κι έναστροι μαλάκες για τη μοναξιά μας
που δεν καταλαβαίνει κανείς μες τη μοναξιά του
Πέτρες μυτερές ανάγκες 
ψευτοζώ αγάπες
ωσάν μουσική πάνω στο πετσί του χρόνου που μας επιλέξαμε μένει 
Πρόζες φωνής κι αναποδογυρισμένες βάρκες απόψεις 
Άμυνες στο τελείωμα μιας μέρας που δε συμβαίνει τίποτα διαφορετικό
Μόνο οι νύχτες καλούν  
να βρεις καινούργια νοήματα και φανταστικούς εχθρούς φόβους
στ΄ απομεινάρια ντουβάρια μιας ψυχής που πέταξες απ΄ ανάγκη 
για να μη κρυώσει μια αγέννητη σούπα αγάπη προς τα μέσα
Χρέος στον εαυτό σου τυλιγμένος με κασκόλ θηλιά γιατί έτσι την είδες
Έτσι πίστεψες πως θα σε αγαπήσουν οι θλιμμένες κρεατομηχανές 
θα σε δοξάσει η ψευδαίσθηση μιας τράκας εικόνας όξω  -
-Ξημερώνει ο δανεικός βραδινός χρόνος μου
Τελειώνει
-Μα νιώθω να με κυριεύει ίσως το μόνο πράγμα που δεν επινοείται
Ευτυχώς 
Κοντά στο Φτυχιό υπάρχει  Έρως
Νιώθω πως μπορώ να πνίξω το χάραμα των φόβων της   
με μια καλημέρα που έμαθα ν΄ αγαπώ περιμένοντας την
-Καλημέρα Φτυχιό" με ξέρεις
-Έλα κούμπωσε το κορμί σου απάνω μου
Το νιώθεις 
Το ξέρουν κι οι μικρόκοσμοι που ξεκουράζουν ισοβίτες ψυχές 
και ζουν μες σε αστεία ανέκδοτα επινοημένου πόνου
-Μικρόκοσμου μικρό
Θυμάσαι
-Τότε 
Που το ψιθύριζαν χωρίς φωνή τ΄ ανύπαρκτου χείλη μου
κείνο το πρώτο βράδυ αναμεσής των παιδιών σου;