000 188

Τα γυμνά σώματα γύρεψαν το πιστευτό γνέψιμο
που ζει σε μίζερο φως κι αποδημά σε λεχρίτικα σκοτάδια
Κουβαλιέται μες το ζεμπίλι φασίστα ξυλοπόδαρου πειρατή
και το σκοτάδι του λογισμού των τρελών του λίγου ζωΖώ
Μέχρι που΄γινε μιας σπιθαμής ασβεστωμένος μαντρότοιχος
και της απεραντοσύνης το τεράτωμα φώναξε -Γκρεμίστε τον"
Κι αυτά λιώνανε ασβέστη σε πελώριες Καρούτες ίσα 

για να ομορφύνουν το λευκό του άσβεστου αλμπενί 

Βολετά χρόνια μετά χωρίς σπασμένη κλείδα εν ζωή

απόμειναν στυφές χαρακιές λευτεριάς σε τυχαίες φυλακές
όντων όμβρια χείλη φιλημένα από αρρώστιες κακές
κι ένας εσαεί λόξιγκας που το κεφαλοπάνι τον ονόμασε -

-φόβο 

Λίγη χαρμονή που περίσσεψε πετάχτηκε αξόδευτη 

δίπλα σε μισοτελειωμένες γόπες τσιγάρων 

που βιάζονται να καούν μονάχους μονάχους
Κι ο σφουγγοκωλάριος χρόνος πέρασε τα τεστ αιωνιότητας 

όσο τίποτ΄ακόμα δεν άλλαξε στα σφουγγαρόπανο σκώτι του 

Μόνο κάτι παλιές φωτός μείναν που τράβηξαν τα μάτια
στα κόκκινα σημάδια από ξεπαστρικές χλωρίνες σκέψεις
πάνω σε γροθιές που φόρεσαν φθηνά γάντια πάθημα
Το καλό μιας στιγμής ηδονής είναι ψίθυρος γλαύκας σκιάς 

ξοπίσω απ΄ την πόρτα του μπαμπούλα των γονιών 

Τότε που έπρεπε να χαθούν για πάντα από μέσα οι αιτίες
κι οι απλοχέρηδες φόβοι μιας παχιάς καμπύλης ίσα να γίνουν 

η σβήστρα που ομοίαζε με κώλο κι οι άπιστοι φοβού οχτροί 

τα σημάδια στο κουφάρι που ξέρει να σβήνει θανάτους

Κι ο νους -
ο απαθής τουρίστας μιας νέας αόρατης ζωής αορτής
Το κακό της απέριττης σκλαβιάς δυστυχισμένων αγαθών 

ήταν πάθημα χνότο βρομερό μάθημα χωρίς τη βοήθεια 

υστεροκάπηλου γκουρού μεσσία ιν δε μποξ 
Τώρα λέμε -Δεν φταίξανε τ΄ αξιοθαύμαστα κορμιά μηχανές
μήτε οι τρομαγμένες ανήξερες προσπάθειες που μύριζαν 

πορτοκαλί κάτουρο σε παραδείσιες τουαλέτες ΚΤΕΛ
Τώρα πρέπει ν΄ αποθάνουν χιλιάδες φορές αυτά -
Αυτά που δεν αξίζανε ξανά δις μες τη μούργα του τομαριού
Αυτά που ξυπνούν και φονεύουν αργά μες σε πρωινή 

αναφορά των φρεσκοπλυμένων βλεφάρων βορά 

στον διοικητή σκοπό μιας οποιασδήποτε εφ΄ όπλου ζωής
Μιας ζωής κι ουχί ημέρας της
Το -ευ" ήτοι μια πορφυρή καραμέλα μες σε Σουμέριο τάφο
Το -ειμί" ήταν να ζήσει για λίγο ακόμα ρε γαμώτο 

μα σάρωσε τα βραβεία του μπλε κουκιδοπλανήτη
Αυτά κι αυτό το πένθιμο του νου 

στα πίσω χρόνια θέλει ν΄ αποθάνει μα ο θεράπων έρως

κι αθάνατος προστάτης λατρεύουν τ΄ ανίκητα άθλια
Αρκεί που κουρασμένα έχουν ντοπάρει πολέμου υποκρισία 

ακόμα κι αν δε συστήθηκε ουδείς στους δύο εαυτούς ως -

Τα ντυμένα σώματα δεν αντέχουν πέρα απ΄ όσα θέλει 

το πεπρωμένο τους κι ότι πήγε να σβήσει 

με παλαιά λευκή κιμωλία εις ψυχοπλάνο μαυροπίνακα του 

τα γκρέμισε και τα έχτισε ξανά ωσάν γιοφύρι η γύμνια αρτ

Δόξα το σύμπαν όλα γίνηκαν υποκατάστατα χαμένος κόπος 

αγκαλιάς εξερεύνηση στο νόημα ενός κόσμου λίπασμα 

κι ότι διδάσκει αυτός  ο άπειρα μικρός με το ανήξερο πάθος 

στα υγρά μωρής σκέψης που κολυμπά προς την αιωνιότητα 

δίπλα στο σπέρμα θανάτου και το ξύδι τ΄αλλότροπου εαυτού
- Αφέσου -  του είπε πολλές φορές η καταιγίδα 
Σπασμένο σκαλί μουδιασμένα ποδάρια καρπούζι σ΄ αμασχάλη
-Δεν ειμί κάτι άλλο
Παρά μόνο κάτι έλεγε -
Κάτι που σιχτιρίζει από αδιέξοδο και ζητά κάτι να σκαντζάρει
ίσα για να χαθεί μια εμμονή ζωή από μυγορακέτα
Να σταματήσουν τα βουητά στ' αυτιά
Ξανά και ξανά προτροπή
Ξανά και ξανά σκαμμένες σκέψεις για ζεστό χωματί κάρβουνο
Όπως κι αν βιώνεται πρέπει να πάψουν τ΄ αστεία με την ύλη
κι η ψυχή μόνη της ν' ανακαλύψει το τυχαίο ημερόβιο 

όσο ακόμα ένα νέο μουχαμπέτι φανερώνεται το πρωί 

στ' ακροδάχτυλα των ποδιών και κάτι θέλει να προσφέρει ηδονή 

σε δρόμο φόβο ενός νέου ψυχοσωματικού τρόπου άφεσης 

-μέσα βαθιά κει που ψωριάζουν ίσα με τα λαιμά τα μπομπόλια 

του γάτου που γσμεί και σκούζει λες και πνίγει χρόνο αβέβαιο -

Μελλοθάνατο
Μετ' αθάνατο
Όχι λόγιες χημείες μα - λάθος είναι όσο ο αέρας δεν φτάνει 

κι άφεση είναι το τρελό γιατρικό της Χαριτίνης
Φορεσιά το μεγαλύτερο όργανο τα καλά ρούχα των ανθρώπων
-δέρμα
Για να δει
Να καταλάβει
να νιώσει πως τα λαγούμια χρόνια της χοάνης 

είναι ένας φτωχός χαμάλης  που ψήνει το πτώμα του 

για να το φάνε κοράκια μιας ευγενούς βιαστικής επίγνωσης

-Τα υπόλοιπα πρέπει να χαθούν"
έλεγε ο αβρός φιλόσοφος των ανθρώπινων ορίων του νου
Είναι αγώνας με το θετικό μηδέν της κατασκεύας ανάγκας
Του τυχαίου σκοταδιού και της ατάκας -χτίσε το πεπρωμένο σου"
-Ουχί
όλα είναι πεπερασμένα κι η φύση αιωνίως τρανταφυλλομούνα
Έγιναν άνθρωποι της μάταιης αθανασίας μας οι στιγμές 

που δεν θα βιωθούν
Μέρες μήνες έτη σάτυροι με μεγάλους ντροπαλούς νευρώνες
έκλεβαν κάπνιζαν θώπευαν κι έχουν το πρόσωπο πατριού θεού
Πάντα άξιζε η εφήμερη παρηγόρια
Πρόβα αθανασίας μ΄έναν έρωτα σιρόπι σε πνιγμένο λαιμό σωμάτων
Η γυναίκα ήταν το δίχηλο της σφεντόνας του σωληνωμένου τέλους
που δεν αφηγήθηκε κανείς ντροπαλός αυτιστικός σωτήρας
Κάποτε μαθαίνετε
εξηγείται ωσάν χάδι πάνω σε σάρκα δεινόσαυρου νεκρά σάρκα
που κάνει πιάτσα σε πλατείες αθάνατα για ηδονές από ξινό γαμήσι
σε Σαββατιάτικους αλμυρούς ιδρωμένους ντεγκαβλέ καπνούς 

κουρασμένων επηρμένων μουσικών ντεφορμέ ταξιδευτών

Πρέπει να στερέψει η πρόθεση που δεν εξηγείται
Το ρίσκο της ασυνείδητης απόδειξης
Όσο ξεχνάει η σκιά πως η ζωή είναι τ΄ ομορφότερο φως
ανάμεσα στα δυο πλουσιότερα σκοτάδια της αντίληψης
Κι όσο πουλιούνται ακόμα δυστυχισμένα γιαούρτια 

σε παιδιά με τις ευλογίες του λαού
Κι όσο κάποιοι μετράνε νύχτες στις φυλακές των δωματίων τους
θα παίζεται ακόμα μια δειλή και δυνατή παρτίδα πολέμου 

στο κέντρο του στήθους
Κάποτε όλα θα λιάζονται στο καυτό μαντέμι του νου
και το λαμπερό μαχαίρι της κουζίνας
Ο φανταστικός φίλος θ΄ αυτοκτονήσει
Τότε το ξύλινο θρανίο με τις ξεραμένες μύξες από κάτω του 

θα καεί στον φρέσκο αέρα

Άνοια κι ωδικά πτηνά θα φτιάξουν φωλίτσα γύρω από λοβούς
Γιατρειά σε κάθε αρρωστημένη δοκιμασία θες δε θες
του φρακαρισμένου κιμά στην κρεατομηχανή του νου μας
Αντέχεται η ανακατωσούρα στα ξέμπαρκα υγρά 

μιας αλλοδαπής σκέψης που θέριεψε στα έτη μεθυσμενάκι;
Το σύμπτωμα δεν ήρθε τυχαία πριν μαθητεύσει στην ακινησία 

μα δεν σάλεψε το χτίσμα μόνο έτρεξε 

να ταπεινώσει τα ηλιοβασιλέματα και τις λιωμένες σοκολάτες 

μες σε κρυψώνες ηδονής που μύριζαν κάτουρο και σκατό

γράφοντας άθλια στιχάκια σε γυναίκες για το κενό του ασύστατου
με γραφίδα το τεράστιο πέος τ΄ ανίκητου -πονώ ως ανώμαλο ρήμα
μπας και ξεγλιστρήσει απ΄ τη κατάρα του θηλασμού που δεν έζησε
Το αίτιο είναι αίτιο
-του θανάτου"
Αυτό που τορνεύει στα σκοτάδια έχει ρίζες κει που ξοδεύονται οι φόβοι 

κάθε μέρα
Πρέπει να καεί για λίγη έως ανύπαρκτη προσπάθεια άφεσης 

με σκέψεις διάρροιες σ΄ αυτόν τον βωμό πάνω
Εκεί που ξεπληρώνει ο άνθρωπος το ανίκητο του σκότους 

των δαιμόνων του αγίου όρους της ανηφόρας του
και το αργόσυρτο των θανατοποινιτών της τεμπέλικης άρνησης
Ότι μαθαίνετε συλλαβιστά δεν μπορεί να κυλά μες σε χάρτινες φλέβες
και να ΄χει αίμα από μελάνι
Όσο κάτι απλοϊκά γράφει πάνω στο νερό φοβισμένα στιχάκια
για πατεράδες κι αφορισμούς για μητέρες και στωικές λύσεις τριπλέτα
Η πιο μεγάλη τελευταία συγνώμη είναι ο πρώτος σιχαμερός στίχος
και το στυλό το αιχμηρό αντικείμενο της ανυπαρξίας
να φύγει δειλά η ζωή απ΄ εδώ κάτω άδεια και τιποτένια
ωσάν ευτελές δωράκι μες σε σακούλα από γαριδάκια
-Αφέσου-
Μερικά περικυκλωμένα σκουπίδια μένουν πάντα φινάλε
Ζγά κανείς τα ξεφορτώνεται ενθυμούμενος έτη πριν 

πως χορέψαν ζεμπεκιά παραμονή της σκλαβιάς του τα καλικαντζάρια 

Πως γελώντας κι υποτιμώντας νοίκιασαν το ρετιρέ του σώματος του 

χωρίς να ξέρουν ότι οι άγιοι έγιναν κεφαλάρι των δειλών στα στερνά 

του δρόμου όσων άντεξαν στο μεγάλο φαγοπότι 

με την ανεκτίμητη δυστυχία ένα τυχαίο βράδυ που κράτησε χρόνια 

με τσίπουρο κι ευαίσθητες σαν δέρμα μωρού κουβέντες