Τρ3ις μέρες

Ερωτευμένος 

με τ΄ ανεκτίμητα μου σκουπίδια 

συνάντησα το θηλυκό στόμα της θεώρησης 

Μ΄ αποκάλεσε -
νάρκισσο της καταθλιπτικής μου διανόησης

Ώρες πριν είχα περπατήσει μέχρι το τέλος 

της τσιμεντένιας προβλήτας των τρένων 

της υπέρβασης

Κει που δυο σιδερένιες γραμμές 

σταματούσαν πάνω της

Κι όλο ευθεία μπροστά κάτι μου ΄δειχνε 

για ολίγες κρύες σκοτεινές στιγμές

μετά το τέλος του νυν δα και του τέως θα

δίπλα σ΄αυτές

οι πολλές άμορφες γραμμές της ζωής 

θα με περιμένουν ξανά να τις ταξιδέψω 

Κι ωσάν δείγμα ανθρωπινού κόκκου

θα ξαναζήσω 

τον αέναο παντοδύναμο κύκλο της

Λεπτά μετά κατηφόριζα βουρκωμένος

ίσα για να συναντήσω την ψυχή μου

με τα σγουρά λαμπερά  ξανθά μαλλιά 

και την αλάθητη γαλήνη της

Το 2 της πίστης μου που δεν επινοείται 

Για το ταξίδι στην ναρκοθετημένη μου φωλιά 

που κάποτε θ' αποκαλώ γελώντας δίπλα της

βωμό της γέννησης 

και του θανάτου των σκουπιδιών μου