Όσα ταύτη ζειν

-Κι ας τα χάσω όλα
Κι αν είναι να ταφώ για τους αδυνάτους
ας δείξουν τις πληγές τους τώρα δα
όχι λίγο πριν ν΄ αποθάνω -
Ο Μάριος θα συμφωνούσε αν ζούσε
σαν πίναμε κάτι άθλια τσίπουρα κάπου βόρεια
Θα του μιλούσα για τα ομοφυλόφιλα παιδιά
τ΄αστέρια της στεριανής μαλακίας του δικαίου
και τα δελφίνια των βουνών
Ξέρω την απάντηση που θα μου΄δινε
-Ας σωπάσουν"
Ο Μάριος ξέρει απουσιάζοντας 

απ΄το καφέ τίποτα μας τι κηδεύεται στο ύστερο
Κι εγώ διαβάζοντας τον
απαγγέλοντας τον ξέρω τι είναι να περιμένω 

τ' άντερο του κύκλου μου τυλιγμένο 

σ΄ αθάνατο κορμό ελιάς να ταυτιστεί 

με το νανούρισμα του
Δε σβήνω μα έσβησα
-εβίβα φίλε"
ότι έγραφε λάθος το -όλα λάθος"
δεν ήταν τα άπαντα κολλημένα

σε ρετσίνι δάκρυ δέντρων που μας χάρισαν

την πιο ασκάλιστη καρουλιασμένη αγκαλιά
Χαίρε γι΄ αυτό που κατάφερες
χαίρε γι΄ αυτό που θα μου αρκούσε
Νερό πανάρχαιο
Ραδίκι που έγινε ήχος
Φωτιά σώμα και λόγια ασυνάρτητα
Ποίμα -
του ψυχιάτρου ποιητή Μάριου Μακρίδη
αφού η ποίηση σε σκοτώνει με τη θέληση σου
σε κάνει ν΄ αγαπάς πιο θρασύδειλα τον θάνατο
και τα ξόρκια λέξεις της ασυνάρτητης  αθανασία της