Ντισκομπάλα

 

Βαρέθηκα τις ψαγμένες χούντες
Κι αφού δεν μπορώ να σταματήσω τη βροχή με παρανοϊκές μπουνιές 

και λόγια παχιά θα κάτσω ξανά πίσω στο μαρμαράκι του μαγαζιού
να με χτυπά ο ήλιος αφήνοντας τον να τσιμπά με ουσία λεπτή 

τα αιμοφόρα του πρωκτού χωρίς τον κωλόχαρτο φόβο του μπαμπά

Μετά θα πετάξω ένα τσιγάρο μες την θράκα να καείς αδιαφορώντας 

για χάρη -του ότι αρπάξει ο κώλος τους" μπρος σ΄ αιώνες τηλεμετών

Και μεταξύ δικαιολογίας και δικαίου το ίχνος θ΄ αφήσω να τρώγει 

να καίει φιτίλι βαρετό βρεμένο με φράγκα σε πορνεία αντιθανάτου 

πικρά φτυσμένο σε γέννας τρύπα που μας έπνιξε με μαύρο γάλα 

για της στιγμής το κλικ και ξεσκαρτάρει το σώμα με το παλιό

Μετά θα βρωμάνε όλα ανθρωπίλα σε φτωχό εκκλησίας κατευόδιο 

λες και μοιάζει να βρίζω μ΄ ενοχές και λέξεις κράχτη Ομήρου

Ευχέλαια θανάτου δειλών θα βρωμάνε σε μπακάλικη παζαροχώρα 
Κι αυτό που ξεπλύθηκε στη κρυψώνα της φυγής δεν με ξεβρώμισε
Δεν ήταν έρημο άπλυτο ποίημα σεντόνι μας για την ατάιστη μαϊμού
Είναι η χλοερή αλήθεια δυο ανοιχτών ποδιών που κάηκαν μεράκι

για έφεδρης μάνας λάδι μες σε φέρετρο πλούτο ορδών άρρεν μαλάκα
Και θέλει τσαμπουκά η βοσκή από μικρή να γίνει γιασεμί μου σε χώμα 

στενάχωρης γλάστρας με κάθε φύρδην μίγδην τρόπο κόπο φριχτό 
Και γίναμε στον ίδιο εφιάλτη κόσμο οι κατ΄ουσίαν δωρητές βόθροι 

με σπέσιαλ περπατούρες δώρα φυλαγμένα μες σε τουλίπες αρραβώνα
εστιάζοντας κωλάντερα σε ράμφος ροζ ερωτόκριτα πτηνών πουλώντας  

φθηνή κυτταρίνη και κορδέλες απόψεις τρία μπακίρια το μέτρο μας
Κι εσύ ιατρέ σάλτα απ΄τον νου μου έως να συνταξιοδοτήσεις τον τρόπο
-Μη μας σταματάς
-Κόψε ομφάλιους λόγους να νιώθουμε ανάπηρα ντικάφ τιμωροί μας 
-Και με ψαλίδια το μαύρο αίμα που περισσεύει κόψε να γουστάρεις  

μέχρι στα δύο πόδια να μη πατήσεις μαύρο χιόνι σε τυφλό δώμα ρετιρέ
-Έλα και ράψε πάνω μου απομυθοποιημένα τελάρα κι αποχές ερημιάς 

βουβών περιεφέρετα ασκόπως λεωφορείων πήγαινε έλα εντός 

Κι είμαστε το ηλίθιο παράδειγμα που ντάμκα ζωγράφισε μετά 

τις πρησμένες ελπίδες του μες τα τελευταία μας γλιστρώντας ευθεία 

σε μουσαμπά που σκεπάζει καρούτες φορτωμένες με θεό ασβέστη 

Και τα παράξενα θα συμβαίνουν στο σκοτάδι μου και το ντεκόρ φως 

να γελάει γερά ξέρει καθώς κουνάει την κάτω γνάθο βιδώνοντας 

μ΄ ότι σούφρωσε  χειλάκια στη φωτό κι ότι χτύπησε τον σουβά 

σε κελιά ντουβάρια πίσω στα ΄70 που΄ χαν της πουτάνας το σχήμα
Και λαξευμένα τικ σε διάλεξη να γελάνε ξέρουν κατά το γκαβλούν

μ΄ άπεπτους  κονσομανσιονίστες και Δαναΐδες αρχόντισσες 

που με τα κτήματα τους γίνηκαν οι ματωμένες τρύπες ηδονίστρες 

και κατευνασμός σε καρναβαλιστή φόβου παρελάσεις 

Και μισό κι απέθαντο το μισό
Κι υπάρχει το σημείο που με απάτησε με νυχτοκάματα  παράδων
Και ψοφίμια σάπισαν μες το βρακί της σκοτωμένης εικόνας
Και κάπου κει το είδα
Ανάμεσα
Και πήδα τη ζωή  μια μέρα
Και γίνε  αίμα σε σακούλα 
Και το βράδυ ανάμεσα μας 

ξέρει να ταγκίζει τη βρώμα του μες τις  φλέβες των εαυτών της

Κι εντάξει
Φύγε τώρα
-Δε  γουστάρω άλλα βαριά μεταλλικά σκατά στο αίμα μου
Το αθαύματο μουνί της μου έδωσε την πιο αγνή διορία