Απών

Όταν χάνεις μαθαίνεις να χάνεις
Μετά παιδεύεις το βλέμμα μιας γάτας που τρίβεται στα μπατζάκια του νου σου
Ρουφάς μουσκίδια αλλαγές
Σφάζεις θυμούς στο πόδι κουτουλώντας πάνω σε μουνιά και τσίπουρα απουσίες
Ρωτιέσαι -γιατί τα παπάκια στη σειρά απλά υπάρχουν
Ρωτιέσαι -τι ζωτική σύνταξη θα πάρεις πριν την τσάρκα τους
Μοστράρεις ένα εκκρεμές λούτρινο αρκούδι στης πλάτης σου τα τσακίδια
ωσάν αξύριστη Γιαπωνέζα σε πόλη πωλώ δε μάλλον εκατομμυρίων κώλων
Λευτερώνεις το εγώ που δε γάμησες χωρίς καπέλο
Σ' εμπορικό οίστρο οι εαυτοί είναι μέτριοι
Δέκα φορές μέτριοι επιστρέφουν μετά θάνατον
Ρωτιέσαι -τι πεθαίνει στα 18+ και το θάβουν στα 80+ συχνάζοντας σε φουγάρα εργοστασίων που μάτωσαν μύτη γης ξερνώντας φράγκα κατσιμπουχέρια
Παιδεύεις κουραβέλτα πρωινά ωσάν ακτιβιστής πρωίας χέστρας μ΄ άρσης χέρια 

και κατεβασμένα βρακιά σε ύψιστης φυλακής σιδερένια ρέστα λήγουσα

σπρώχνοντας τα σκατά μ' ασημί βουρτσάκι σε παλαιάς πορσελάνης καθίκι
Μετά σκουπίζοντας ναυτίες παραμιλάς -Πονάει η βρώμα"
Αναπολείς ρόδες αυτοκινήτων αχανές γης ράφι και πολτοποιημένες ακροστιχίδες ανθρώπων fast forward μα ποτέ δε ρωτιέσαι -Αν ζεις κονιόρδος με πυραμίδας 

αναπηρικό 4επί4 μόχθου αμαξίδι χαμόδρακας και δίπλα σ΄ Εν βουλιάγματα 

Δε γούσταρες ποτέ το νεόνυμφο -έτσι κι αλλιώς" το -λούμπεν του παραλογισμού
κι ότι γονατάει σε Νέες Υόρκες φυλακισμένες από ρουφηξιά Καρέλια τσιγάρου
και τζάμπα επικλήσεις σε συνεννοημένους θεούς των
Πίνεις γυροβολιές αμάσητες απ' ασιτία ημερών
Παιδεύεις ακόμα ευτυχώς μουνιά τσίπουρα σε χαμηλό
κι αυτό που σφάζει στο πόδι ακατανόητους θυμούς διότι πονάει η βρώμα σου

να γράφεις για αυτό που πεθαίνει 18+ και θάβεται 80+